„Super Express”: – Amerykański film krótkometrażowy „Family Trust” zdobył we wrześniu aż siedem nagród na festiwalu Kodaikanal w Indiach, a ty otrzymałaś trzy statuetki za rolę Naomi. Jak to było świętować amerykańską premierę w Los Angeles, w którym zaczęła się twoja zagraniczna ścieżka, z tak ogromnym sukcesem na koncie?
Ewa Sobiczewska: – Miasto Aniołów jest moim domem już od paru lat, odkąd przyjechałam tu na studia do American Academy of Dramatic Arts. Dlatego właśnie ta premiera „Family Trust” na Indie Film LA tyle dla mnie znaczyła. Mogłam pokazać film, w którym nie tylko zagrałam, ale który też napisałam, w mieście, w którym się uczyłam i w którym ten projekt powstał. Produkcja zdobyła siedem wyróżnień festiwalowych, a trzy z nich dostałam za rolę Naomi: nagrodę dla najlepszej aktorki na AltFF Alternative Film Festival, Specjalną Nagrodę Jury dla najlepszej aktorki na Kodaikanal International Film Festival i nagrodę na Thilsri International Film Festival. Najbardziej cieszy mnie jednak to, że historia przedstawiona w „Family Trust” została tak dobrze odebrana i doceniona przez samych widzów.
– W filmie wcieliłaś się w Naomi, która po śmierci rodziców staje w obliczu bolesnego konfliktu z bratem o podział majątku i życiowe marzenia. Co było największym wyzwaniem w budowaniu tej postaci i jej skomplikowanej relacji z bratem?
– Największym wyzwaniem było to, że od początku wiedziałam, że Naomi nie ma racji w stu procentach. Podobnie zresztą jak jej brat. Śmierć rodziców jest dla nich tak bolesna, że po prostu nie umieją ze sobą o tym rozmawiać. Rozmowa o pieniądzach i majątku wydaje się dla nich łatwiejsza niż bezpośrednie wyrażanie żalu, smutku czy strachu przed przyszłością. Było dla mnie niezwykle ważne, aby nie grać Naomi, jako osoby chciwej bądź okrutnej. Ona po prostu kocha swojego brata ponad wszystko i na swój sposób chce go chronić. Dużo rozmawialiśmy z reżyserem, Tylerem Townsendem, o tym, co Naomi i Justin komunikują między wierszami i co ostatecznie zostaje niewypowiedziane.
– Jesteś nie tylko aktorką, ale też współtwórczynią, scenarzystką, reżyserką i producentką cyfrowego serialu „Scarlett”. Jak udaje ci się godzić tak wiele odpowiedzialnych ról na jednym planie? Czy perspektywa reżysera pomaga ci w grze aktorskiej, gdy sama wcielasz się w postać Cleo?
– „Scarlett” to serial stworzony przez Rhianę Eastland, a ja mam przyjemność być jego współtwórczynią, współscenarzystką, współreżyserką, współproducentką i aktorką.
Łączenie tych funkcji na pewno uczy ogromnej cierpliwości, pokory i doskonałej organizacji. Na etapie pisania scenariusza i przygotowań jestem w pełni twórczynią i patrzę na tę opowieść globalnie. Na planie, kiedy gram, staję się już przede wszystkim aktorką. Perspektywa reżyserska bardzo mi wtedy pomaga.
Dokładnie wiem, po co jest każda scena i jakie miejsce zajmuje w całym sezonie. Gram po prostu to, czego w danym momencie potrzebuje opowieść. Rozumiem też, jak dane ujęcie będzie później zmontowane, więc wiem, kiedy wystarczy zagrać oszczędniej. Kamera widzi bardzo dużo. Gdy staję przed obiektywem, staram się jednak zostawić myślenie reżyserskie za sobą i bezgranicznie zaufać partnerom na planie.
– Pierwszy sezon „Scarlett” spotkał się z gigantycznym zainteresowaniem na platformach takich jak Instagram, YouTube i TikTok. Drugi sezon został już oficjalnie zapowiedziany. Czego widzowie mogą się spodziewać po nowych odcinkach i w jakim kierunku rozwinie się ta mroczna historia?
– W pierwszym sezonie Scarlett staje się celem anonimowej osoby, której wiadomości z niepokojących stają się z czasem coraz groźniejsze. W drugim sezonie napięcie będzie tylko rosło. Pojawią się odpowiedzi na część pytań, ale każda z nich otworzy zarazem nowe niewiadome. Im bliżej prawdy będzie Scarlett, tym bardziej skomplikowana i niebezpieczna stanie się jej historia.
– Brzmi ciekawie. Przejdźmy jednak teraz do twojej historii. Swoją edukację zaczynałaś w Warszawie w ROE Acting Studio, a w 2025 roku ukończyłaś prestiżową American Academy of Dramatic Arts w Los Angeles. Jak z twojej perspektywy różni się podejście do nauczania rzemiosła aktorskiego w Polsce i w USA?
Moja nauka aktorstwa w Polsce była niesamowitym fundamentem do miejsca, w którym jestem dzisiaj. ROE nauczyło mnie, jak szukać prawdy w postaci i jak wnikliwie analizować tekst. Z kolei z AADA wyniosłam niesamowitą dyscyplinę i technikę. Intensywnie pracowaliśmy nad głosem, dykcją, ciałem oraz pracą przed kamerą. Dzięki nauce w Stanach Zjednoczonych zrozumiałam także, jak działa tutejsza branża, jak krok po kroku budować swoją karierę w Hollywood oraz jakiego dynamicznego rytmu pracy trzeba się tutaj nauczyć.
– Pracujesz płynnie w języku polskim i angielskim, dzieląc swój czas między Europę a USA. Czy uważasz, że przekłada się to na swego rodzaju przewagę lub unikalną perspektywę na amerykańskim rynku filmowym?
– Na co dzień mieszkam i rozwijam się w Los Angeles, ale jestem Polką i to bardzo mocno wpływa na to, kim jestem jako aktorka. Pochodzenie z innego kraju to dla mnie ogromna siła. Inaczej słucham, inaczej obserwuję ludzi i porusza mnie trochę co innego niż moich amerykańskich kolegów.
Wychowałam się na polskiej kulturze i przenoszę tę specyficzną wrażliwość do swojej pracy tutaj. Amerykańska branża bardzo mocno szuka dziś autentycznych głosów, a mój głos jest polski.
Pracowanie w dwóch językach też bardzo się przydaje: zagrałam Marikę, jedną z głównych ról w polskim filmie krótkometrażowym „Alastor”, a w Stanach regularnie pracuję w kinie, teatrze i serialu internetowym.
– W twojej biografii można przeczytać, że miłość do aktorstwa zrodziła się z podziwu dla Meryl Streep i Nicole Kidman. Które z ich ról miały na ciebie największy wpływ i jakie cechy ich warsztatu starasz się implementować we własnej pracy?
– Uwielbiam Meryl Streep w „Wyborze Zofii”. Zagrała Polkę tak niebywale przekonująco, że po obejrzeniu filmu ciężko mi było uwierzyć, że sama nie ma polskich korzeni! Nauczyła się języka polskiego, perfekcyjnie pracowała nad akcentem i stworzyła postać tak kompleksową psychologicznie, że od początku do końca magnetyzuje widza. Z kolei moją ulubioną kreacją Nicole Kidman jest jej rola w „Godzinach”. Pokazała mi ona, jak niesamowicie wiele można wyrazić na ekranie bez użycia jakichkolwiek słów. Od Meryl nauczyłam się maksymalnej dokładności i drobiazgowego przygotowania do roli, a od Nicole tego, aby nigdy nie bać się ciszy przed kamerą.
– Oprócz kina i wymagających seriali internetowych, masz na koncie bogate doświadczenie teatralne, w tym występy na słynnym Hollywood Fringe Festival. Gdzie na ten moment najmocniej bije twoje serce: na deskach teatru czy przed kamerą?
Najbardziej zakochana jestem w pracy przed kamerą. Uwielbiam intymność kina. Kamera widzi absolutnie wszystko, nie można przed nią skłamać. Od zawsze fascynowała mnie ta czysta prawda i ekranowa precyzja, dlatego kino zawsze będzie moją największą miłością. Jednak teatr również dał mi ogromnie dużo.
Grałam główną rolę Swanhildy w „The Wizard’s Workshop” w Culver City Public Theater, Tess w „Blue Stockings” czy Mirandę Jablonski w „Return Engagements”. Scena nauczyła mnie żelaznej dyscypliny, doskonałej pracy z głosem i wielkiej odwagi, za co zawsze będę ogromnie wdzięczna.
– Jakie są twoje najbliższe zawodowe cele na końcówkę 2026 i nadchodzący 2027 rok? Czy planujesz w najbliższym czasie jakiś nowy projekt w Polsce?
– W 2027 roku chciałabym skupić się przede wszystkim na kolejnych projektach w Stanach Zjednoczonych: drugim sezonie „Scarlett”, nowych filmach krótkometrażowych i teledyskach. Na szczegóły jest jeszcze odrobinę za wcześnie, ale mogę zdradzić, że to projekty, które bardzo różnią się od siebie stylistycznie i pozwolą mi pokazać zupełnie inne strony mojej dotychczasowej pracy. Polska zawsze pozostanie w moim sercu i marzę o tym, żeby w przyszłości zrealizować projekt, który w piękny sposób połączy oba te kraje. Na razie jednak moja zawodowa droga prowadzi przez Los Angeles.
– Komu w życiu zawdzięczasz najwięcej?
Zdecydowanie mojej rodzinie, a w szczególności mojej mamie i siostrze. To one jako pierwsze bezgranicznie uwierzyły we mnie i w moje wielkie marzenie o robieniu kariery w Hollywood.
Wspierały mnie na każdym kroku, zarówno emocjonalnie, jak i finansowo. Zawsze, w każdym momencie, mogę do nich zadzwonić i usłyszeć słowa otuchy, kiedy przychodzą trudniejsze momenty. Wszystko to, co udaje mi się osiągnąć tutaj, robię właśnie dla nich.
Rozmawiała Marta J. Rawicz
